Kars Ehlibeyt

(II)

Hikmet müminin gerçekten yitiğiymiş meğer. Bulunmaz hint kumaşından daha zor bulunmakta bugün. Nereye yüzünü çevirsen şeytanın gözleri gözlerinde. Aşk delinin sırtındaki gömlek sanki. Bedenlerini tatmin etmek için yaşayan binlercesi. Delilik hakikati kalbinle tatmaksa deli olmalı insan. Körlüğün peşine gelecekse ilahi saadet hiç durma oy gözlerimi. Dünya insan nefsinin aynası olmaya devam ediyor bugün. Haya ediyor Allah’ın melekleri yeryüzünden. Birisi çıkmayacak mı bu hiçliğe bir anlam verecek? Birisi çıkmayacak mı bana insanlığımı hissettirecek?

(III)

İsyan… Bir aşığın ilk cümleleriydi dünyaya geldiğinde. O daha ilk sözlerinde Allah demişti, Allah al canımı da sokma beni yerin dibine… İsyan etmeli insan… İsyan… Bu hiçliğe karşı durmadan baş kaldırsa yeridir. Ateşe verse ve sadece gülümsese şöyle bir yele verdiği gerçekliğine. “Ey İnsan seni Rabbine karşı böbürlendiren de ne?” İsyan etmedikçe isyan ediyor insan. Amacını yitirip araçları kendine şiar ediniyor. Dünya bir vitrin insanların sergilendiği? Şurada duran gerçekten ben miyim nefsimin böylesi tiksindiği?

(IV)

Hicret ve isyan… Kalp sürekli bunları tekrar etmekte. Allah’ım imtina etseydim sana isyan etmekten, o zaman durmaz dünyaya isyan ederdim. Ama nefis sarayım, ahret evinden daha çekici geldi ya gözlerime. Nerede bilirdim bir çocuğun ilk çığlıkları: kelimeler ve hece… Sen bana bir kez daha sorsan, ve ben “bela” desem çözülecek mi bu bilmece? Biliyorum hicret etmeden bitmeyecek gece… Ve ben “nefis putu”ma sarılacak yatacağım öylece.

(V)