Kars Ehlibeyt

Ömer Hayyam

Sovyetler Birliği’nin halkını dış kaynaklı bilgi bombardımanından korumak için uyguladığı kurnazca bir yöntem vardı. Devlet yok pahasına radyo satardı. Ancak çok ucuza satılan radyolardan satın alan insanlar evlerine gelip de radyoyu çalıştırdıklarında, bu radyoların sadece tek bir frekansa ayarlı çalıştığını görürdü.

Ve bu frekans da Sovyetler Birliği’nin resmi radyo kanalıydı elbette…

Peki bizler de her Ramazan bu hikayenin bir benzerini yaşamıyor muyuz?

Zira televizyon kanallarındaki iftar ve sahur programları senelerdir sürekli aynı frekanstan yayın yapıyor.

Sıcacık stüdyo… Ortada üzerinde kitaplar olan bir sehpa, iki-üç adam yüzlerinde arabesk bir ifadeyle sehpanın etrafına kurulmuş…

Sisteme en ufak bir serzenişte bulunmadan yapılan uzun sohbetler, suya sabuna dokunmayan sıkıcı konuşmalar, hiç olmayacak şeylerden gereksiz mana çıkarmalar, bir de üstüne yerli yersiz duygulanmalar ve izleyiciye her an ağlamaya başlayacakmış hissi veren o sulu gözlü suretlerde çok sakil duran bir romantizm…

İnsanın izlerken ruhunu teslim edesi geliyor…

***

Ancak hepsi bu kadar değil ve altı çizilmesi gereken başka bir nokta var aslında. Tüm bu programların ortak özelliği, konuşmacıların genelde tasavvufi öğretilerden besleniyor gibi duruyor olmaları. Yani izleyenler üzerinde ilk bakışta bıraktıkları etki tamamen bu çünkü yapılan sohbetler genelde tasavvuf üzerine yoğunlaşıyor. Çoklukla önemli sufilerden bahis açılıyor ve bunların hayat hikayelerinden bazı kesitler aktarılıyor.

Ancak çoğunlukla tıpkı Mevlana’nın hümanist ilan edilivermiş olmasına benzer büyük bir dezenformasyon ile… Yani dünya çapında en çok sömürülen kavramlardan biri olan tasavvufu iyice sulandırılarak, çok yapılan bir yanlışa düşerek. Ve tıpkı kendi küçük dünyalarında bir şeylerle oyalanmanın yollarını arayan bunalımlı kimselere yapılan “Mevlana okur rahatlarsın” türünden nasihatlarda olduğu gibi, sufizmi de adeta “dünyanın dertlerinden elini eteğini çekmiş, gamsız-kasevetsiz hatta düpedüz basiretsiz” insanların sahip olduğu türden, bolca romantizm soslu basit bir ideoloji mertebesine indirerek…

Oysa bizler biliyoruz ki; İslam şeriatının hem ikizi hem düşmanı olarak adlandırılan ve resmi iktidarlara karşı sayısız hareketin doğmasına neden olan sufizm aslında bir başkaldırı hareketi. Temelde mülke tapınmaya karşı protesto olarak doğuyor ve resmi İslam tarafından tarihin her döneminde ciddi bir tehdit olarak algılanıyor. İşte bu yüzden, varlığın birliğine işaret eden pek büyük sufi de mürtetlik suçlaması ile öldürülüyor.

Yani hiçbirisi “dünya meselelerinden elini eteğini çekmiş, gamsız-kasevetsiz ve sulu gözlü” insanlar değiller aslında…

Bir davaları, adına yaşamak dediğimiz gölge oyunu ile bir meseleleri var…

O nedenle, Allah aşkına sulu gözlü suretlerde çok sakil duran o romantizm sufizm sanılmasın artık…

Veyahut budalaca duygusal sendromlar tasavvufa mal edilmekten vazgeçilsin…

Bu işin adı konsun; Arabesk İslam densin, olsun bitsin…

Bu e-Posta adresi istenmeyen postalardan korunmaktadır, görüntülemek için JavaScript etkinleştirilmelidir.