Kars Ehlibeyt

“Zararsız bir tütün” nitelemesi yerinde değil. Sigara yasağı, yanında olduğum bir yasak. Dördüncü Murad devrinde olduğu gibi de ihlâl edilmesinin yaptırımı çok şükûr “boğmaca” değil! Ancak, şairin sözünün ikinci mısra'ı yine doğru ve yürürlükte: Her yönetim için ve her çağda daha önemlisi: Mazlûmların âhı dumanının önlenmesi, kimsenin “arşa çıkan tütünümdür” diyecek durumda bırakılmamasıdır. Dünya ve ülke çapında, “insan” olarak, bunu söyleyebiliyor muyuz?

Mazlûmların âhı dumanının göğe çıkmasını temâşâ etmeyi saplantı haline getirmiş kimseler vardır. Bunlar da sadece Tarih sahifelerinde kalmış değildir. -Bunlar kimlerdir çocuğum?- Neron, Hitler öğretmenim! –Aferin çocuğum! Şimdi de Ahmedînijad bunlara, bu örneklere uymaya yelteniyor dee mi evlâdım? Bush Başkan O'nu mahvedecek dee mi yavrum? –Evet öğretmenim! –Aferin çocuğum, iktıdar koltuğunda oturabilirsin, dikkatli ol, bu çizgiden saparsan, başına geleceklerden sorumlu değilim!

Orwell'den sürekli olarak sahifeler okuduğumuz hissine kapılıyorum. “Ağabey” kendisini gizliyor, Bush'u ortaya ve Ortadoğu'ya yaman ve “misli görülmemiş” bir şeametin dellâlı olarak salıyor. Bir Neron var şimdi Neron'dan içerû! İnsanlık bunu İdrâk edip de Ağabey'in zulmûnden kurtuluncaya kadar mutluluğumuz tam olmayacak.

Her ülkede de ayrıca bıraksalar “cirmi kadar yer yakmaya teşne” Neroncuklar var. Bush'u Amerikan toplumu Ağabey'in gizli desteğiyle iktıdara getirdi ve bütün yaptıklarına sırıtarak seyirci kalıyor. Bütün pişkin kelleler unutmasınlar ki “son gülen iyi güler”. Bush da iktıdar koltuğunu terk etmeden önce Ağabey'in verdiği görevi yerine getirerek Tarih'de Hitler'i unutturan bir üne kavuşmak istiyor.

Biz de uzun bir süreden beri Amerika'nın Mc Carthy dönemini yaşıyoruz. Ağabey'in görünmez emriyle, görünürdeki “düşman” değiştirildi. Ülkemizin Mc Carthy'lerine “İslâm” hedefi gösterildi. Bunu da açıktan açığa söylemenin zamanı gelmediği için İslâm'ın görünürdeki adı “Laiklik düşmanlığı” oldu.

Müslümanlar, uluslararası düzeyde de, bir nev'i sürek avı konusu kılınmak isteniyor. Bağdad'a tertiplenen safari sırasında çıkan “tezkere krizi” unutulmadı. İran'a tertiplenmesi düşünülen safari hazırlığı için gönüllü yerli Mc Macrthyler'e yeşil ışık yakıldı.

İnsanlığın zulme karşı müstakbel zaferinden ümîdi kesmiyoruz. Ancak, bu ümîd bizi ferdî görevimiz ve ödevimizden kurtarmıyor: Zulmü alkışlayamam, zalimi aslâ sevemem! bilinci ve aynı anda da adalet ve zulmü ayırt edebilme (temyiz) yeteneği! Toplumun her bireyinde, her biriminde, her düzeyde buna muhtacız. Yerel yönetimlerde de! Lâf ile peynir gemisi yürümüyor. Sözüm meclisden dışarı, bir ülkede “rüşvet”in önüne geçilemiyorsa, o ülkeyi ne yerli Mc Carthyler'in İslâm düşmanlığı, ne de İslâmî sloganlar kurtarır.

Kurtuluş yolu, “İslam-Kalvenizm Sentezi”nde de değildir. Ağabey'in gönderdiği oyuncaklarla oynamayı artık bırakalım. Halimizi hal, yolumuzu yol eylemedikçe, seçim dönemini altı aya da indirsek bir yararı olmayacak. Hiç değilse bu Mc Carthycilik dönemine nasıl son verebiliriz ey Azîzan?