Kars Ehlibeyt

“Leylet’ul- Mebit”, Hz. Peygamber'in rahatlıkla Mekke'yi terk etmesi ve düşmanların planlarının etkisiz hale gelmesi için Hz. Ali (a.s)’ın O hazretin yatağında yattığı geceye denir.

Medine-i Münevvere'ye hicret etmek artık kaçınılmaz olmuştu. Müşrikler, Hazreti Peygamber'i öldürmek için plan kurmuşlardı. Yüce Allah bu durumu şu ayet ile bildirince "Hani küfre sapanlar... Sana tuzak kuruyorlardı" Peygamber (sav) Ali (as)'a şöyle buyurdu: "Bu gece benim yatağıma yat ve üzerime örttüğüm o yeşil abayı üzerine ört. Müşrikler beni öldürmek için tuzak kurmuşlardır. Ben Medine'ye hicret etmeliyim."

Ali (as) gecenin başlarında Peygamberin yatağına yattı. Akşamın ilk saatlerinde kırk kişik düşman kuvveti Peygamberin evini muhasara etti. Ara sıra kapının arkasından içeriye bakıyorlar, evde herhangi bir anormallik görmüyorlardı. Peygamber, gecenin bir vakti evden çıkmaya karar verdi. Düşman evi muhasaraya almışsa da Kahir Allah'ın iradesi İslam önderinin, alçakların elinden kurtulmasına taalluk etmişti. Peygamber-i Ekrem, durumla münasip olan Yasin Suresi'ni (Gözlerini bağladık da bu yüzden onlar göremezler) ayetine kadar tilavet etti ve evden çıktı.

Müşrikler eve girerek kılıçlarını sıyırdıklarında Hz. Ali'yi görünce şaşırdılar. Resul uğruna ölüm yatağına yatan Hz. Ali'ydi.

“Allah-u Teala “Leylet-ul Mebit”te Cebrail ve Mikail’e hitaben:
“Ben sizin ikinizden birisi için ölümü, diğeri için hayatı mukadder edersem,
hanginiz gönüllü olarak ölümü seçer, hayatı ötekisine bırakırsınız?” diye sordu.
Hiç biri gönüllü olarak ölümü kabul etmeyince, Allah-u Teala:
“Siz de Ali (aleyhisselam) gibi olsanız ya! Şu anda Ali (aleyhisselam),
 kendisi için ölümü, Peygamber (sallallahu aleyhi ve alih) için de hayatı seçmiştir.
Ben, onunla Muhammed (sallallahu aleyhi ve alih)'i kardeş kıldım.
Ali (aleyhisselam) onun yatağında yattı,
kendini ona feda etti ve onun yaşamasını tercih etti.
Yere inin ve onu düşmanlarından koruyun...
Cebrail indi ve Ali (aleyhisselam)'nin baş ucunda oturdu.
Mikail de inip onun ayaklarının yanında oturdu. Cebrail şöyle diyordu:
Peh! Peh! Senin gibisi az, Ebu Talib (aleyhisselam)'in oğlu! Allah,
yedi kat göğün yukarısında meleklerine karşı seninle övünüyor!

Planlarının yüz de yüz başarılı olacağını sananlar Ali (aleyhisselam)’i
görünce şaşırıp kaldılar.

    Hz. Ali (aleyhisselam)’nin faziletlerini unutturmak isteyen bazı
şahıslar kitaplarında Hz. Ali (aleyhisselam)’nin hicret gecesi Resulullah’ın
yatağına yatmasının bir fazilet olmadığını öne sürerek, diyorlar ki ,
Hz. Ali (aleyhisselam) o gece kendisine bir şey olmayacağını biliyordu.
Güya Peygamber (sallallahu aleyhi ve alih)  o gece Ali (aleyhisselam)’ye şöyle demişti:
“Ya Ali (aleyhisselam) bu gece benim yatağımda yatman icap ediyor.
Onlar sana hiçbir şey edemeyeceklerdir.
Ancak “sana bir şey olmayacaktır sözünü Peygamber
(sallallahu aleyhi ve alih) Hz. Ali (aleyhisselam)’a hicret gecesinden birkaç
gün sonra söylemiştir. Çünkü Peygamber (sallallahu aleyhi ve alih) sevr mağarasında
kaldığı zaman Hz Ali (aleyhisselam) ve ashaptan birkaç kişi Peygamber
(sallallahu aleyhi ve alih)i görmeye gittiklerinde o gece Resul-i Ekrem
(sallallahu aleyhi ve alih) , Ali (aleyhisselam)’a şunu buyurdu:
“Yarın Mescid-ül Haram’da yüksek bir sesle ilan et ki:
“Kimin Muhammed (sallallahu aleyhi ve alih)’in yanında bir emaneti veya bir alacağı varsa,
 gelsin alsın. Onlar bundan böyle, sana hiçbir şey yapamazlar” sözünü buyurdu.
Gördüğünüz gibi Allah Resulü (sallallahu aleyhi ve alih) ,
Leylet-ül Mebi’ten sonraki gecelerde, kendisi mağaradan çıkmaya hazırlandığı sırada
bu cümleyi buyurmuştur. Zaten İmam Ali (aleyhisselam)’nin kendisi de şöyle buyurmaktadır:
 “Ben kendi canımı tehlikeye atarak yer yüzüne ayak basanların en iyisini,
Muhammed (sallallahu aleyhi ve alih)’i kurtardım.
Müşrikler onu öldürmek için bir plan hazırlamışlardı;
fakat Allah-u Zülcelal onu, onların bu iğrenç hilesinden korumayı irade etmiştir.
Ben her an düşmanın saldırmasını beklediğim, ölüm ve esareti göz önüne aldığım bir
 halde onun yatağında sabahladım.”

     Bu, fazilet imanın yüce makamının anlaşılması ve kabul edilmesi anlamını da taşıyordu.
 Çünkü sevap ve değer açısından hiçbir amel,
 suikast gecesi Peygamber (sallallahu aleyhi ve alih)'in  yatağında gecelemenin
düzeyinde değildir. Nasıl olsun ki! Yüce Allah,
bu fedakârlığı meleklere överek anlatmıştır.